En dan is het 23 januari 2018 en zitten we op Curaçao.

Het heeft uiteraard nog wel een paar voetjes in de aarde gehad. Samen met Els heb ik 3 januari de bus weggebracht naar de transporteur. Gehuurde bus opgehaald, honden nog "even" naar de trimsalon en je laatste spullen afgeven op alleen datgene wat je in de koffer meeneemt na. Afscheid nemen van de trimster Mirjam Kloppenburg die echt ontzettend lief extra tijd had vrijgemaakt, zodat ik op mijn gemak naar Dordrecht op en neer kon. Op 7 januari zijn we vertrokken uit Ommen en bij een hele lieve dame voor 2 nachten ingetrokken, niet al te ver van Schiphol. Alle laatste spullen in de gehuurde bus laden inclusief 4 enorme reiskennels. De gehuurde bus hadden we daarom nog nodig op de dag van vertrek, anders zou het nooit passen in de auto's van onze uitzwaaigroep. Voor de honden was het ook spannend uiteraard. Andere omgeving veel in de bench verblijven om alvast wat te oefenen voor 15 uur bench op de vertrekdag. Sommigen zouden zeggen zielig, maar ik vind het zieliger om ze niet gewend te hebben. Maandag 8 januari uitschrijven bij de gemeente Almere. Daar sta je met je document officieel landloos. Els bracht ons met de huurbus naar ons logeeradres om ons de volgende dag weer achterlijk vroeg op te halen.
De dag van vertrek... op 9 januari gaat de wekker om 04.15 en ruimen we de laatste spullen op. We doneren nog wat spullen die we niet mee kunnen nemen en worden begroet om 05.00 uur door Els en even later door Mandy, die ons naar Schiphol zouden brengen. Alles ingeladen, laatste check op de documenten en op naar Schiphol. Daar stonden Karin en haar dochter ons ook nog op te wachten. Vier dames die ons continu een hart onder de riem staken en met veel geduld ons rustig konden laten wezen. Voor 07.00 uur stonden we in de rij. We hebben nog nooit zolang gedaan over het inchecken voor een vlucht. Elke reiskennel moest voorzien worden van de nodige stickers en aanhangsels en worden afgegeven bij de bijzondere bagage en ook de rollator van moeders moest elders afgegeven worden. Omgeruild voor een rolstoel en een laatste knuffel, traan en groet, terwijl ik dit schrijf voel ik ook weer wat tranen opkomen. Snel door de douane, want we waren op dat moment al ruim twee uur verder in de tijd. Snel nog even plassen en een kop koffie naar binnen werken, dat hadden we wel verdiend. Naar de gate, waar we nog even moesten wachten, dus we waren gelukkig op tijd. Blijkt dat er nog een paar mensen moesten arriveren bij de gate die slecht ter been waren en die kwamen dus bijna te laat. Afijn om het een hele ervaring te laten blijven, werden we met een speciale kar/busje naar het vliegtuig gereden naar de andere kant van het vliegveld. Niks slurf, iedereen in bussen. Ook weer een aparte ervaring. Bij het vliegtuig werd de bus omhoog gehesen en konden we zo instappen. Waanzinnig handig en een voordeel als je met een minder valide persoon reist.

In het vliegtuig was het een zware tegenvaller, we zaten midden in de kindercrèche leek het wel. Meerdere baby's en kleine kinderen die uiteraard niet met ductape afgeplakt mochten worden. In de zen-modus, hoofdtelefoontje in en filmschermpje aan en 10 uur films kijken.
Het maakt niet uit hoe vaak ik vlieg, ik verbaas me toch elke keer weer over een aantal zaken:
- Waarom ben je niet op tijd op het vliegveld en laat je de vlucht onnodig later vertrekken?
- Waarom maak je zulke lange reizen met zulke kleine kinderen?
- Waarom maken ze niet een gedeelte speciaal voor mensen met kinderen? Vroeger had je speciale rookgedeeltes, kan dit toch ook lijkt mij.
- Waarom moeten zoveel mensen maar accepteren dat jouw kind door dat gangpad heen en weer rent driekwart van de reis en aan andermans stoelen staat te hangen?
- Hoe doen die stewardessen en stewards het toch om elke keer daar heel vriendelijk en netjes over te blijven? RESPECT!
- Waarom moet je op zo'n vlucht 6 keer naar de wc? En ook al meteen na het opstijgen als het lampje van de seatbelts uitgaat?
- Waarom moet iedereen weten dat JIJ op deze vlucht ook aanwezig bent?
- Waarom ruim je je eigen teringzooi niet gewoon op? Ze komen tig keer met een vuilniskarretje voorbij.
- Wat is het nut van voordringen op weg naar de paspoortcontrole?
- Waarom moet je zowat met je knie tegen de bagageband staan om je koffer op te wachten? Als ik dan mijn koffer eraf wil pakken ook nog geïrriteerd kijken.

Maar ik heb me ingehouden, heb er niets van gezegd. Het geaccepteerd dat het zo was. Totdat de betreffende ouder van de kinderen naast ons vond dat ik even uit moest kijken na de landing voor zijn kind, toen ik mijn handbagage uit het vak haalde. Er kwam bij mij zoiets iets uit van: Ik heb 10 uur rekening moeten houden met jullie overlast, dan hou je nu maar 1 minuut rekening met mij. Leer je kind dan maar eens gewoon netjes te wachten. Is best handig opvoedkundig gezien en zeker in een land als Curaçao waar je heeeeel lang moet kunnen wachten overal.

Uit het vliegtuig werden we begeleid door een super aardige meneer die ons nog herkende van vorige vluchten. Die rolde de rolstoel van moeders overal langs en we konden zo langs de rij door de douane hobbelen. Heel fijn, want zo kon ik des te sneller ook de honden oppikken. Die kwamen op de loopband de hal in. Echt raar om je hond op die band rond te zien draaien en dat vonden de honden ook best bijzonder.
Ze hebben het echt heel goed gedaan en mijn complimenten voor de KLM dat ze dit zo enorm netjes hebben afgehandeld. Ja, je betaalt misschien iets meer, maar voor mij gaf dat een gerust gevoel. We zijn aan alle kanten meer dan goed geholpen met onze bijzondere vlucht.

Op het vliegveld werden werden we opgewacht door Dineke, Eveline en Marleen. Wat waren we daar blij mee! Je bent al helemaal gaar van je reis en daar staan drie frisse vrouwen het allemaal even te regelen. Hup honden veilig in de auto met airco, reiskennels uit elkaar gehaald, iedereen ingeladen. Marc had mijn auto die ik in mei al had aangeschaft op het vliegveld geparkeerd. Echt gewoon voor de deur. Wat fantastisch! Kon meteen heerlijk in mijn eigen auto naar huis rijden. Aangekomen heeft Eveline geholpen met de honden en kregen we van Dineke een rondleiding door ons nieuwe huis. Het huurhuis wat we hebben is echt superfijn! Het ligt heerlijk rustig en we hebben een hele fijne ruime tuin voor de honden. Binnen is het ook keurig en ruim, dus dat was heel fijn "thuiskomen".

En dan begint het hele geregel. De volgende dag meteen naar de emigratiedienst voor een stempel en naar Kranshi om in te schrijven, zodat we in ieder geval niet meer landloos zijn. De dagen erna heel veel instanties gezien, veel gewacht in publieke ruimtes en regelen, regelen en nog eens regelen. De container met de spullen was inmiddels ook aangekomen, dus dat ook direct afhandelen.
De eerste weken in je nieuwe land is het hectisch en wij hebben weinig tijd genomen voor "genietpauzes", dat kan later. Ik ken mezelf en zit niet rustig voordat ik zeker weet dat de belangrijke zaken zijn afgehandeld.

Het gaat allemaal anders hier, trager, veel wachten, heel veel formulieren, tig keer je paspoort kopiëren, etc. Maar hé, dat hoort erbij en dat wisten we ook wel van te voren. En toch is het wel eventjes omschakelen.
Het huis was leeg, dus we hebben voor een maand wat noodzakelijke meubeltjes, een koelkast en wat keukengerei gehuurd totdat onze spullen uit de container komen. Dus in de eerste week direct een koelkast, gasfornuis en vaatwasser aangeschaft en een kookplaatje, zodat we wel wat kunnen koken de eerste weken. Vandaag de 23e komen ze de spullen afleveren. Morgen komt er een loodgieter om te kijken hoe een en ander aangesloten dient te worden, want de leidingen die hier liggen zijn 'bijzonder' te noemen.
Stiekem hebben we ook al gekeken naar een hele gave barbecue. Die mag niet ontbreken hier. En we hebben er al eentje gevonden, maar die halen we pas volgende maand. De kosten een beetje verdelen is wel verstandig.
Gelukkig weten we redelijk de weg op het eiland en kunnen we best veel doen in korte tijd. Elke dag nemen we wel even de tijd om op de porch te zitten en te kletsen en genieten van het weer. We boffen ook met de verhuurster van dit huis. Wat een geweldige vrouw. Fijn om goede afspraken te kunnen maken en ook leuk dat het persoonlijk klikte. Dat geeft rust, ruimte en een welkom gevoel. De tuin was netjes gemaakt door de verhuurster en de planten waren een enorm stuk teruggesnoeid. Maar met dit weer gaat het snel en de eerste bloemetjes verschijnen al in de struiken. De bourgainvillea is één van mijn favoriete struiken en die staat hier ook.

Na bijna een jaar bezig te zijn geweest, worden we nu elke dag wakker met een heerlijke temperatuur, een fijn windje en met een zonniger humeur dan we in Nederland hadden. Die warmte doet ons goed. Als we straks de verhuis- en inburgeringsstress een beetje te boven zijn, dan zal de rest ook goed komen. In mijn hoofd zitten alweer genoeg dingen om ook zakelijk te gaan doen, dus nog even doorbijten in het proces van container arriveren en uitruimen. Om onszelf te ontlasten, hebben we hiervoor ook weer mensen ingehuurd. Het sjouwen gaat bij ons simpelweg niet meer zo makkelijk en het is fijn dat die keuze er is. Wat we nog wel van de week gaan regelen is een cursus Papiamento. Ik irriteer me mateloos dat ik het niet zo makkelijk kan verstaan en wil me graag beter verstaanbaar kunnen maken. Elke dag leren we wel weer wat bij en de mensen zijn hierin ook bijzonder behulpzaam.

Afijn, we zijn ingeschreven, hebben een cribnummer (belastingnummer), zijn officieel eilandbewoner, hebben de wegenbelasting voor dit jaar betaald, hebben de huur voldaan van dit fijne huis en wachten op de laatste afrondingen. Best trots op ons!