Vanochtend open ik de laptop en kijk zoals elke dag even wat er nog voor spannends is op facebook en in de mailbox. Op internet heb ik een tabblad open staan met het aftellen tot 9 januari. Daar stond nog 375 uur en dus 16 dagen. Dan gaat het allemaal heel snel. Door mijn hoofd schiet allerlei informatie. Wat moet ik nog regelen, wat mag ik niet vergeten, heb ik alles voor de honden op orde, afspraak gemaakt bij de trimster en bij de dierenarts. Voor de honden dienen we een gezondheidsverklaring mee te nemen die niet ouder mag zijn dan 2 weken. Enige jammere vind ik dat ik ze Nexgard moet geven tegen de parasieten en wormen daar. Toch weer troep wat je in het lijf stopt, maar wat moet je dan... een rottige dood door een worm of parasiet is ook geen optie. Papieren in orde die op de skykennels moet komen, toch nog een keer de website inspecteren van de KLM.

En dan zie je dat de dag voor vertrek het cabinepersoneel van de KLM gaat staken. Kan er nu niks eens normaal gaan bij ons? Hoe geeft dat uitwerking op de dag erna? Voor mezelf zal het me boeien, maar ik reis natuurlijk wel met de honden en een moeder die slecht ter been is. Het geregel gaat nog even door. Toch maar even informeren in de eerste week van januari.

Heb ik alles geregeld, afgehandeld en niet alleen persoonlijk, maar zeker ook voor de zaak...
Vanaf 22 december 2017 is mijn nieuwe bedrijf op Curaçao een feit en staat er B.V. achter de naam. Best wel stoer, maar nu ook nog gaan zorgen dat dit verder gaat ontwikkelen daar (straks zeg ik hier).
Er zijn zoveel dingen in mijn hoofd gaande, dat ik mijn concentratie verloren ben en mezelf moet verplichten om los te laten en te accepteren hoe het nu is. Dat is in deze periode van het jaar niet zo heel erg, december en januari zijn de "slow" maanden in de business hier, dus dat maakt het wel ietsje makkelijker. Maar toch...
Het is zo raar dat ik een nieuwe agenda voor me heb liggen van 2018 en dat daar alleen in de eerste twee weken wat in staat nu. De afgelopen jaren stond er vanaf augustus al van alles in gepland en kon ik niet wachten tot de nieuwe agenda uit kwam, want er stonden altijd veel afspraken langer dan een half jaar vooruit gepland. Zo'n lege agenda levert voor mij ook wat stress op. Wat kan ik gaan plannen? Maar het levert ook weer wat lucht op. Een blanco blad wat ruimte geeft om te plannen wat ik wil. Het is dubbel en dat levert nog meer gedachtes op. Misschien wil ik wel iets heel anders ernaast gaan doen. Er schieten nieuwe ideeën door mijn hoofd. Maar dat is eigenlijk te veel informatie, dat kan ik nu nog helemaal niet verwerken of uitwerken. Hoe zou het allemaal gaan, wat nou als het tegenvalt, wat nou als ...
Nee, niet doen zeg ik tegen mezelf, maak jezelf nou niet gekker dan je al bent. Op internet zoek ik de website van Paradise FM op en klik op ‘luister live’. Vanuit de computer klinken wat zonnige klanken. Ik zie ondertussen dat een collega weer mooie foto’s plaatst van haar bezoek nu aan het eiland. Wat heerlijk voor haar en wat jammer dat we elkaar nou net mislopen. Zij is al terug als wij vertrekken. Verder zie ik ook weer wat een ellende het is met de honden en katten op het eiland. De opvangadressen zitten stampvol, draaien overuren en nog worden er dieren buiten gedumpt, zodat de tuin er mooi opgeruimd uitziet voor de feestdagen. De trieste kanten van het eiland ken ik ook, de dumpplekken waar afval, groot vuil en ook de dieren achter gelaten worden. En ik verbaas me er elke keer weer over hoe mensen zo dom kunnen zijn om hun eigen leefomgeving zo te vervuilen en te behandelen. Maar dat geldt niet alleen voor daar. Ook in Nederland gedragen mensen zich als zwijnen en slachten jonge mensen elkaar af. Het maakt geen donder uit waar je bent, overal op de wereld is wel weer wat.

Zitten mijn gedachten weer op iets anders. Echt dat hoofd van mij draait door. Ik klik facebook maar weer even weg en luister naar een kerstliedje. Prachtige klanken over dromerige perfecte plaatjes, terwijl onderhand mensen van gekkigheid niet meer weten wat ze moeten kopen aan eten en weggooispullen om cadeau te geven. Hmmm gelukkig, dit liedje is ook weer afgelopen.

Ik kijk even naar buiten en mijn winterdip wordt er niet beter op met de grijze luchten die al meer dan een week voor een trieste uitstraling zorgen. Ik loop even naar buiten met een t-shirt, trui, vest en jas aan, ja het is koud en je wordt gewoon niet warm in dat bungalowtje met die enkele beglazing. De dichte gordijnen zorgen nog voor enige kou minder, maar dat maakt wel dat het donker is binnen. En als je last van een winterdip hebt, dan is dat niet heel erg fijn. Maar goed, ik loop dus geregeld maar even naar buiten. Loopt een man vrolijk langs… “Best te doen hè? Lekker een paar graden boven nul, heeeeerlijk”. Het liefst ros ik hem op z’n potje met een antwoord als “Ja, maar niet als je hier 4,5 maand zit”. Maar ik hou me in, die man zit hier een aantal dagen voor z’n lol met z’n hond.

Ga maar weer naar binnen, maak een kop warme chocolademelk en zet de oven aan om een broodje af te bakken. De oven zorgt ook voor wat extra warmte tijdelijk.
Waar was ik… oh ja ik moet nog van alles verwerken in mijn hoofd en ik weet het gewoon niet meer. Is dit een vorm van Alzheimer Light, nee het is gewoon te veel. Dankzij twee vriendinnen heb ik een besluit genomen en zoveel mogelijk los te laten. Ik ga tijdens de kerstdagen de koffers klaarzetten en wat spullen inpakken. Op nieuwjaarsdag worden de laatste spullen ingeladen in de auto, die breng ik op 3 januari weg en dan leven we een aantal weken alleen uit de koffers totdat half januari de container zal arriveren. Nu eerst zorgen voor ruimte in mijn hoofd.

Ik voel een kop op mijn schoot en kijk naar beneden. Panda kijkt met lieve oogjes op en wil een knuffel. Tijd om de blog af te sluiten. First things first, eerst honden knuffelen, de rest komt later.