dag

Soms heb je van die dagen dat je er even geen zin in hebt... Eigenlijk in niks. Je wilt niet in bed blijven liggen, je hebt geen zin om de honden uit te laten, geen zin om vandaag iets te gaan doen... Is het een vrouwendingetje dat je zo eens per maand even gewoon met rust gelaten wilt worden? Ik was er vanochtend in ieder geval helemaal klaar mee. Ik sleep mezelf naar buiten met de honden en uiteraard regent het, dat kan er ook nog bij. Natuurlijk kom je dan op zo'n dag tijdens je uitlaatronde ook nog iemand tegen die niet de ruimte van jou en van je honden respecteert. *Zucht* het blijft een jammerlijk verhaal dat er vele mensen hun stinkende best doen om honden nog een kans te geven en dat anderen daar op z'n Hollands gezegd gewoon schijt aan hebben. Mevrouw klikt haar hond van de lijn en roept "hij doet niks hoor". Hij is heeeeel sociaal. Ik duik de bosjes in, die in deze tijd van het jaar gelukkig nog kaal zijn en waardoor er zat ruimte is om even meer afstand te creëren voor mijn aangelijnde honden. Ik snauw terug dat IK vandaag NIET sociaal ben en dat ik het fijn zou vinden als ze mijn ruimte ook respecteert. En of ze enig idee heeft waarom mijn honden WEL zijn aangelijnd. Kansloze actie natuurlijk, want ZIJ heeft het recht om daar te lopen. Ja, ik natuurlijk niet... Inmiddels staat het huilen me nader dan het lachen en ik doe mijn stinkende best om mezelf te blijven focussen op mijn honden en de andere hond weg te houden.

Mensen hebben echt geen flauw idee. Ik lees regelmatig dit soort posten via de social media en ervaar zelf ook geregeld dit soort kansloze momenten. Er zijn artikelen, zoals waarschuwingslabels, gele lintjes en andere opzichtige dingen, op de markt verkrijgbaar om anderen te laten zien dat je ruimte nodig hebt, maar ook daar dragen anderen met hun 'sociale' honden oogkleppen voor. Er bestaat een hondenetiquette, die waarschijnlijk nooit gelezen wordt door deze 'sociale' mensen.

Ik wens mevrouw met de loslopende hond een fijne dag toe en hoop stiekem dat ze een "karma" moment ervaart vandaag, waarin haar wensen ook niet gerespecteerd worden. Gemeen van mij, maar ja mijn dag begon toch al slecht. Samen met mijn honden loop ik door en krijg stralende blikken van waardering terug. Alsof ze zeggen, dank je wel dat je ons gered hebt. Samen spelen we nog wat en lopen verder. Ik kijk nog even om naar de hond en snap ook wel dat deze op anderen afstormt. Er is totaal geen samenwerking of samen wandelen ervaring voor deze hond. Hond en eigenaar lopen niet samen maar afzonderlijk in het bos. Ik kijk terug naar die koppies aan mijn lijnen en krijg vragende blikken terug, heeee... wel bij de les blijven, je was met ons bezig. Inderdaad! Wij waren samen bezig. WIJ wandelen samen door.

Het valt me steeds vaker op dat mensen een hond aanschaffen voor de verkeerde redenen. Om lekker te gaan wandelen? Ik zie toch geregeld wandelaars met een riem en nergens een hond te bekennen of ergens in de verte voor of achter de wandelaar. Dan kun je net zo goed een goudvis nemen en met een riem om je nek een stukje in het bos gaan lopen. Dan zijn er nog die hun telefoon uitlaten en de hond hangt er maar zo'n beetje bij of wordt weggetrokken, want het is lastig typen op je telefoon met zo'n strak lijntje. Hij moet gewoon luisteren... naar wie? De beller of sms-er aan de andere kant van de telefoon. Vandaag weer twee gespot die alleen aandacht voor het mobiele kastje hadden. Maar volgens mij is dat ook de nieuwe trend. Zo wordt er ook met kinderen omgegaan. Vanmiddag even eten gehaald en daar stond een moeder met twee gillende en rennende kinderen ook in de rij bij de viskraam. Haar mobieltje was een stuk interessanter dan rekening houden met de andere klanten in de rij. Ik kijk het stilzwijgend aan, ontvang blikken van de andere mensen die zich eraan storen, maar voel mij op dat moment niet geroepen om er iets van te zeggen. Een onverschillige blik van de moeder is voldoende reden om mijn energie hier niet aan te verspillen. Vanochtend had ik al genoeg irritatie gespuid. Overigens schoot mij wel in mijn gedachten dat het bizar is, dat wij de honden leren om rustig naast je te lopen, blijven zitten of liggen en dat kinderen over een parkeerplaats mogen rennen... ??? Het kan aan mij liggen en misschien ben ik hartstikke ouderwets, maar ergens stak mij dat toch. Voelde me ook een beetje achtergesteld, omdat ik mij als kind maar gewoon netjes moest gedragen. Mij werd geleerd om de andere mensen niet te hinderen en beleefd te zijn en me vooral netjes te gedragen. Wanneer is het omslagpunt gekomen? De hond moet maar gewoon luisteren en het kind mag zich misdragen, want die is nog te jong om het te begrijpen. Raar dat een pup van een paar maanden het dan maar gewoon allemaal moet begrijpen en doen.

Ik doe nog maar een keer, net als velen met mij een oproep om wat meer rekening met elkaar te houden. Om de ruimte van een ander te respecteren. Om niet alleen honden, maar ook kinderen wat respect voor anderen bij te brengen. Om de zogenaamde 'sociale honden' iets minder asociaal gedrag te laten vertonen door zomaar op een andere hond of mens af te stormen. Ik ga het toch nog eens proberen om op een wandelaar zomaar af te stormen en die in de nek te springen. Ben toch benieuwd wat de reactie van zo iemand is. Of ik meteen met open armen wordt ontvangen of dat ik met een blauw oog er vanaf kom. Of er een gesprek uit voorkomt of een scheldpartij. Want dat is wat die zogenaamde 'sociale honden die alleen maar willen spelen' ook doen, op je afstormen en je persoonlijke zone niet respecteren. Ben benieuwd of de argeloze wandelaar snapt dat ik alleen maar wil spelen met haar of dat ze toch vindt dat haar persoonlijke zone dan niet wordt gerespecteerd. Ben benieuwd of deze wandelaar dan ook vindt dat het best fijn is als je je eerst even voorstelt aan elkaar, voordat je samen een rondje door het bos gaat rennen.

Aan iedereen die mij tegenkomt met mijn honden wil ik vragen om mijn ruimte en die van mijn honden wel te respecteren. Ik zit niet te wachten spelmomenten met mensen en honden die ik niet ken en mijn honden ook niet en zeker niet als de honden duidelijk aangelijnd zijn. Nee, ik loop dan niet in een losloopgebied, maar naast een fietspad of in een woonwijk of aan de bosrand, waar nog steeds volgens de gemeente een aanlijnplicht is. Ja, ik hou me eraan dat ik niet in een losloopgebied met mijn aangelijnde honden ga wandelen. Ja, ik ga in het bos wandelen waar een aanlijnplicht voor honden geldt. En waarom ik dan nog steeds losse honden op mij af zie stormen verbaast mij dan ook weer volledig. Ja, als ik een hond los laat lopen en ik zie iemand met een aangelijnde hond op mij af komen, dan lijn ik even mijn hond aan. Dat is toch een zeer kleine moeite.

In ieder geval is de dag alsnog een zeer mooie positieve dag geworden. Want mijn werk is uiteindelijk toch het allerleukste werk wat er bestaat. En weet je, vanavond mag ik weer. Ook al zijn mijn handen aan het einde van de les ijsklompjes, ik ga toch met een warm gevoel weer naar huis als ik zie hoe blij mensen kunnen zijn met hun hond en wij een gedeelte van de hondenbezitters mogen laten ervaren hoe fijn samenwerken nou is met de hond. De stralende koppies van de honden spreken boekdelen. Zo kan het ook! En dan wordt zo'n dag van geen zin hebben uiteindelijk een blije dag vol inspiratie en energie. Soms heb je gewoon zo'n dag ...